Πρόσκληση σε Ημερίδα !

Συναισθηματική Ενδυνάμωση: Ασπίδα υπεράσπισης της ψυχικής και σωματικής υγείας του ατόμου

Συναισθηματική Ενδυνάμωση:

Ασπίδα υπεράσπισης της ψυχικής και σωματικής υγείας του ατόμου

Δρ. Θεοδώρα Παπαδοπούλου

Ακαδημαϊκή Διευθύντρια του Τομέα της Ειδικής Αγωγής του

New York College

theodora.papadopoulou@gmail.com, 2103225961

Τα τελευταία χρόνια, τόσο η επιστήμη της ψυχολογίας όσο και της παιδαγωγικής έχουν επισημάνει το καθοριστικό ρόλο της συναισθηματικής νοημοσύνης στην προσωπική και κοινωνική ανέλιξη του ατόμου. Η συναισθηματική νοημοσύνη ορίζεται ως η ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει και να κατανοεί τα δικά του συναισθήματα και των άλλων, να εξερευνεί τα κίνητρα για τον εαυτό του και να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις σχέσεις του.

Ο ρόλος των συναισθημάτων είναι καθοριστικός για τη ποιότητα της ζωής του κάθε ατόμου  μιας και αυτά αποτελούν ρυθμιστές της σχέσης νου και σώματος. Επηρεάζουν τόσο τη μνήμη και τη κρίση του ατόμου όσο και τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Τα συναισθήµατα ρυθµίζουν την ενδοπροσωπική συµπεριφορά, καθώς και τις αλληλεπιδράσεις του ατόμου με τον εξωτερικό κόσµο (intrapersonal και interpersonal behaviour) (Denham, 1998).

Η ικανότητα της σωστής διαχείρισης των συναισθημάτων  αποτελεί ίσως μια από τις πιο σημαντικές  δεξιότητες του ατόμου που το οδηγούν  στην περάτωση τόσο των προσωπικών  του στόχων και φιλοδοξιών  όσο και στην διαμόρφωση διαπροσωπικών σχέσεων σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Η κατάκτηση της ικανότητας αναγνώρισης και διαχείρισης των συναισθημάτων πρέπει να γίνεται σε νεαρή ηλικία. Με αυτό το τρόπο το άτομο μαθαίνει να διαχειρίζεται συνθήκες συναισθηματικής πειρατείας, να αξιολογεί καταστάσεις και να λαμβάνει αποφάσεις που δεν θα χρειαστεί να αμφισβητήσει στη πορεία της ζωής του.

Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά θα πρέπει αρχικά να μάθουν να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τους, να αξιολογούν τη συχνότητα και την ένταση τους  σε σχέση πάντα με την αιτιολογία πρόκλησής τους  και στη συνέχεια να εξερευνούν τρόπους έκφρασης και διαχείρισης.

Καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική ενδυνάμωση των παιδιών παίζει  η οικογένεια και αργότερα το σχολείο. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματα τους σε περιβάλλοντα που παρέχουν ασφάλεια, εμπιστοσύνη  και αποδοχή.  Η συναισθηματική ενδυνάμωση και η αυτο-εκτίμηση που αποκτά το παιδί μπορούν να γίνουν εφόδια ζωής, σε ένα κόσμο που αμφισβητεί, κρίνει και απορρίπτει χωρίς κόπο οτιδήποτε δυσκολεύεται να κατανοήσει.

Μέσα από διάφορες τεχνικές συναισθηματικής ενδυνάμωσης, τα παιδιά διδάσκονται νέους τρόπους συμπεριφοράς και αντιμετώπισης των καταστάσεων της ζωής του. Η εξερεύνηση και αναγνώριση των συναισθημάτων οδηγεί  στην αποτελεσματική αλλαγή τόσο των συναισθημάτων όσο και των σχέσεων. Αυτό που προκαλεί πόνο μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα συναισθηματικής πειρατείας, μπορεί να μετατραπεί σε σοφία και γνώση για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων στο μέλλον. Αλλάζοντας το συναίσθημα απέναντι σε μια κατάσταση αλλάζουμε και τη στάση μας απέναντι σε αυτή.

Τέλος, η συναισθηματική ενδυνάμωση βοηθάει το άτομο να αναπτύξει μια ισχυρή αίσθηση του εαυτού και της ταυτότητάς του, και να αποκτήσει ικανότητες ενσυναίσθησης σε ένα κόσμο που κυριαρχεί το ‘εγώ’ και πλήττεται το ‘εμείς’.

We are back with an interesting video !

Πρόσκληση σε Εργαστήριο-Μαθησιακές Δυσκολίες και Ξενόγλωσση Εκπαίδευση.

Εργαστήρι Σχεδιασμού Διδακτικής Παρέμβασης στη Ξένη Γλώσσα

Στόχοι του Εργαστηρίου:
Στο εργαστήρι σχεδιασμού διδακτικής παρέμβασης στη Ξένη Γλώσσα, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες σε ότι αφορά το σχεδιασμό παράλληλων διδακτικών παρεμβάσεων σε μαθητές με διαφορετικές εκπαιδευτικές ανάγκες στη ξενόγλωσση τάξη.

1. Παρουσίαση των κύριων προβλημάτων που παρουσιάζουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας συμπεριλαμβανομένου τις ακαδημαϊκές, κοινωνικές και συναισθηματικές δυσκολίες.
Σύγκριση/ μεταφορά δυσκολιών που αφορούν τη πρόσληψη και επεξεργασία νέων πληροφοριών ανάμεσα στη μητρική και ξένη γλώσσα.

2. Εξοικείωση με το σχεδιασμό παράλληλων διδακτικών παρεμβάσεων μέσα στο πλαίσιο της γενικής εκπαίδευσης.

3. Εργαστήριο σχεδιασμού μαθήματος στις ακόλουθες δεξιότητες:

Α. Γραπτή έκφραση
Β. Κατανόηση γραπτού κειμένου
Γ. Ακουστική κατανόηση
Δ. Προφορική επικοινωνία

με παρουσίαση καινοτόμων διδακτικών μεθόδων που εφαρμόζονται στη ξενόγλωσση τάξη.

Εισηγήτρια:
Δρ. Θεοδώρα Παπαδοπούλου,
Γλωσσολόγος-Λέκτορας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας

Ημερομηνία Σεμιναρίου:
9 Δεκεμβρίου 2011

Ώρες: 10.00-14.00 (4 ώρες)

Κόστος: 90€
Για φοιτητές και αποφοίτους NYC 70€

Το σεμινάριο απευθύνεται σε :
•Εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και
δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 
•Καθηγητές ξενόγλωσσης εκπαίδευσης ,
•Ιδιοκτήτες Κέντρων Ξένων Γλωσσών,
•Εκπαιδευτικούς συμβούλους
•Ειδικούς παιδαγωγούς 
•Γλωσσολόγους, καθώς επίσης και φοιτητές αντίστοιχων ειδικοτήτων.

Πληροφορίες- Εγγραφές:
SBS- Εργαστήρια Ελευθέρων Σπουδών
Σκούφου 3, 105 57, Σύνταγμα
Τηλ.: 210 3242954 ,Email: info@sbs.edu.gr
Web-site: www.sbs.edu.gr

«Στηρίζοντας το παιδί που θρηνεί για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου»

                                         Ελίνα Λαγού
                                    elinalagou@gmail.com

Ψυχολόγος, MA in Clinical Councelling Psychology, La Salle

Απόφοιτος του προγράμματος Εξειδίκευσης στην Ειδική Αγωγή  

του NYC- BTEC Advanced Professional Certificate in

Managing Students with Different Educational Needs in an Inclusive   Environment

Στην εποχή μας θεωρούμε απόλυτα φυσικό να εξηγούμε σ’ένα παιδί πώς γεννιέται ο άνθρωπος, αλλά εντελώς αφύσικο να συζητάμε μαζί του για τον θάνατο. Είναι γεγονός πως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι οδυνηρός και σοκάρει καταρχήν εμάς τους ενήλικες. Είναι δύσκολο να επεξεργαστούμε τα συναισθήματα που προκύπτουν από έναν θάνατο και ερχόμαστε σε δύσκολη θέση καθώς αναζητούμε τρόπους για να βοηθήσουμε τα παιδιά. Αναρωτιόμαστε τί τα παιδιά σκέφτονται και αισθάνονται για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Τι καταλαβαίνουν άραγε τα παιδιά για τον θάνατο? Υπάρχει η άποψη ότι τα παιδιά είναι ανυποψίαστα σχετικά με αυτή την έννοια. Στην πραγματικότητα, όμως, τα παιδιά εκτίθενται καθημερινά σε ιστορίες θανάτου μέσα από τα παιχνίδια τους, τα παραμύθια και βέβαια την τηλεόραση.  Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν ότι από τα παιδιά από μικρή ηλικία διαθέτουν ένα βαθμό εξοικείωσης με την έννοια του θανάτου. Ωστόσο η έκταση της αντίληψης τους, όπως έχει φανεί και ερευνητικά, επηρεάζεται από την ηλικιακή φάση στην οποία βρίσκονται. Έτσι, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας φαίνεται να μην κατανοούν ότι ο θάνατος είναι ένα οριστικό και αμετάκλητο γεγονός παρ’ότι αντιλαμβάνονται την απουσία ενός αγαπημένου προσώπου. Θεωρούν ότι αυτός που πέθανε μπορεί να επιστρέψει ή ότι εξακολουθεί να ζει κάπου, να σκέπτεται, να αισθάνεται. Η ιδέας της επιστροφής στη ζωή μοιάζει με το παραμύθι της Χιονάτης, όπου τρώει το μήλο, βυθίζεται σ’ένα βαθύ ‘’ύπνο’’ και στη συνέχεια επανέρχεται στη ζωή μετά από το φιλί ενός πριγκηπόπουλου…Από την άλλη, τα παιδιά σχολικής ηλικίας φαίνεται ότι κατανοούν τη μη αναστρεψιμότητα του θανάτου αλλά πιστεύουν ότι σα γεγονός συμβαίνει μόνο στους άλλους. Τέλος, κατά την εφηβεία επιτελείται η συνειδητοποίηση  του ότι όλοι  οι άνθρωποι είναι θνητοί και η έννοια του θανάτου επενδύεται με μεταφυσικές και συμβολικές ερμηνείες.

Σπουδαίο ρόλο στην κατανόηση της έννοιας του θανάτου εκ μέρους του παιδιού παίζουν η προσωπικότητα και η νοητική-συναισθηματική κατάστασή του καθώς και τα μηνύματα που προσλαμβάνει από το περιβάλλον του. Για παράδειγμα, το παιδί που εκτίθεται σε σκηνές μέσα από την τηλεόραση όπου ο θάνατος συμβαίνει μόνο σε ‘’κακούς’’ ή ανυποψίαστους ανθρώπους μπορεί να διαμορφώσει τη λανθασμένη αντίληψη ότι ο θάνατος είναι ένα αιφνίδιο και βίαιο γεγονός που συμβαίνει μόνο σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων. Ένα άλλο παράδειγμα αφορά στην απομάκρυνση του παιδιού από το χώρο όπου νοσηλεύεται κάποιος δικός του άνθρωπος, ο οποίος αναμένεται να πεθάνει. Με τον τρόπο αυτό όμως το παιδί είναι δυνατό να βιώνει την αρρώστια και το θάνατο σα μια απρόσωπη και απόμακρη πραγματικότητα. Χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι η σιωπή, η παραπληροφόρηση και η απομόνωση γύρω από τέτοιου είδους καταστάσεις ωθεί τα παιδιά σε μια συναισθηματική εξορία όπου, όσο καλά κίνητρα κι αν έχει το περιβάλλον, τους δίνεται το μήνυμα  ότι δεν θεωρούνται αρκετά ικανά να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής ούτε αρκετά σημαντικά να συμμετέχουν σε όσα συμβαίνουν στο πρόσωπο που αγαπούν.

Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται είναι σχετικά με το αν τα παιδιά θρηνούν και με ποιο τρόπο. Έχει φανεί λοιπόν, πως όλα τα παιδιά θρηνούν ανεξαρτήτως ηλικίας. Ο θρήνος  αποτελεί μια βοηθητική διαδικασία ώστε να αποδεχτούν την απώλεια ενός προσώπου, να βιώσουν τον πόνο που επιφέρει η κατάσταση και να προσαρμοστούν στη συνέχεια σε μια καινούρια πραγματικότητα. Αναφορικά με τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά θρηνούν κατά διαστήματα επειδή δε μπορούν να αντέξουν τα δύσκολα συναισθήματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.  Έτσι, ενώ τη μια στιγμή μπορεί να είναι θλιμμένα την επόμενη μπορεί να γελούν και να παίζουν. Επιπλέον, το χρονικό τέλος του θρήνου τους δεν είναι προκαθορισμένο. Φαίνεται πως καθώς μεγαλώνουν και επέρχονται αλλαγές στη νοητική και συναισθηματική τους κατάσταση επαναφέρουν και το γεγονός της απώλειας για να το επανεπεξεργαστούν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι πιθανό να παρατηρηθούν αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού όπως είναι οι εκρήξεις θυμού, εσωστρέφεια, μείωση σχολικής απόδοσης, ανάπτυξη φόβων και σωματικών συμπτωμάτων, διαταραχές στον ύπνο και στη λήψη τροφής, παλινδρόμηση σε πιο πρώιμα στάδια ανάπτυξης. Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι τα παιδιά δυσκολεύονται να βρουν στήριξη για το θρήνο τους καθώς πολύ συχνά οι συγγενείς είναι απορροφημένοι από τον δικό τους πόνο και καθώς αποφεύγουν να πουν κάτι στους συνομήλικους τους από φόβο να μην απομονωθούν επειδή διαφέρουν.

Η σωστή στήριξη ενός παιδιού που βιώνει την απώλεια ενός αγαπημένου του προσώπου ξεκινά από την κατάλληλη ενημέρωση αμέσως μετά το γεγονός. Χρησιμοποιούμε λόγια απλά και κατανοητά ανάλογα με την ηλικία του και απαντούμε στις ερωτήσεις του χωρίς να το ‘’βομβαρδίζουμε’’ με πληροφορίες. Επιλέγουμε λέξεις ακριβείς και εξηγούμε τι συμβαίνει όταν κάποιος πεθαίνει, από οργανικής απόψεως. Τονίζουμε το μη αναστρέψιμο της κατάστασης και αποφεύγουμε μεταφυσικές ερμηνείες που μπορεί να το μπερδέψουν. Επιπλέον, του επισημαίνουμε ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για την απώλεια και το ενθαρρύνουμε να μιλήσει για τα συναισθήματα του με όποιο τρόπο επιλέξει (π.χ. μέσω της ζωγραφικής ή του παιχνιδιού). Τέλος, το πληροφορούμε για το τι θα συμβεί από δω και πέρα, ποιες αλλαγές μέσα στην καθημερινότητα του θα βιώσει και ποιες συνήθειες θα παραμείνουν σταθερές.

Συνοψίζοντας, η απώλεια ενός σημαντικού προσώπου είναι ένα οδυνηρό γεγονός που γεννά πολλά συναισθήματα και αντιδράσεις τόσο στους ενήλικους όσο και στα παιδιά. Είναι σημαντικό, όμως, να γνωρίζουμε ότι ‘’ο πόνος που μοιράζεται είναι μισός πόνος’’ και με βάση αυτό θα πρέπει να δίνεται ο χρόνος και ο χώρος στα παιδιά να εκφραστούν και να βιώσουν το θρήνο. Μέσα από τη ενεργή διαδικασία του θρήνου θα μπορέσουν τελικά να βοηθηθούν ώστε να αποδεχτούν το γεγονός και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Τέλος, ένα μήνυμα που χρειάζεται να τους μεταδίδουμε καθώς ζούμε και σε μια εποχή απώλειας σε διάφορα επίπεδα είναι ότι : ακόμη κι όταν όλα γύρω αλλάζουν οι σταθερές οικογενειακές αξίες μπορούν να αποτελέσουν μια αξιόπιστη πηγή ασφάλειας.

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ NEW YORK COLLEGE

Tο Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011 πραγματοποιήθηκε η 1η Επίσημη Συνάντηση των Φίλων του τμήματος της Ειδικής Αγωγής του New York College στις κεντρικές εγκαταστάσεις του κολλεγίου, επί της Λεωφόρου Αμαλίας 38 στο Σύνταγμα.
Τους εισηγητές και το πλήθος των παρευρισκομένων καλωσόρισε η Διευθύντρια του Τομέα της Ειδικής Αγωγής του NYC, Δρ. Θεοδώρα Παπαδοπούλου.
Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Χρηστάκης και η Δρ. Μαρία Δροσινού.
Την ημερίδα άνοιξε η Dr.Gill Green από το University of  Bolton, UK .
 Στη συνέχεια , ο κ. Κωνσταντίνος Χρηστάκης, Ειδικός Πάρεδρος (ε.τ) του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου  ανέλυσε με σαφήνεια  τις Σύγχρονες Τάσεις στην Ειδική Εκπαίδευση οι οποίες αποτελούν πρόκληση για τους Εκπαιδευτικούς της Ειδικής Αγωγής. Η  Δρ. Μαρία Δροσινού , Διδάκτορας Ψυχολογίας και Διδάσκουσα καθηγήτρια στο πρόγραμμα Mphil/Innovation in Special Education in cooperation with the University of Bolton, UK μας ανέλυσε τις Πρακτικές Εφαρμογές Μαθησιακής Ετοιμότητας στη Συναισθηματική Οργάνωση.
Η Δρ. Ευανθία Διακουμάκου , Γλωσσολόγος παρουσίασε την διαδικασία πρόσληψης και επεξεργασίας της προφορικής γλώσσας.  Ακολούθησε η κα. Σοφιάννα Μηλιορίτσα, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ,η οποία μας επισήμανε το ρόλο της Τέχνης ως Εργαλείο Παρέμβασης σε παιδιά με Αυτισμό.
Στη συνέχεια ο κ.Ανδρέας Μουγγολιάς , Επιστημονικός Συνεργάτης της Ελληνικής Εταιρίας Δυσλεξίας, Εκπαιδευτικός μέσα από μια βιωματική παρουσίαση μας μετέφερε στην Ψυχολογία του μαθητή δημοτικού (με μαθησιακές δυσκολίες) στην εποχή του Διαδικτύου και της οικονομικής κρίσης.
Την ημερίδα  έκλεισε η κα. Ελένη Δημητρέλλου, Ειδική Παιδαγωγός η οποία παρουσίασε τη ΔΕΠ-Υ υπό το πρίσμα της Οικοσυστημικής Θεωρίας.
Ακολούθησαν ερωτήσεις και δημιουργήθηκε η ατζέντα με τα θέματα της επόμενης Συνάντησης.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΤΟΜΕΑΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ NEW YORK COLLEGE

Περιμένουμε όλους τους Φίλους της Ειδικής Αγωγής να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση μας στις 24 Σεπτεμβρίου 2011 στις εγκαταστάσεις του NYC, Αμαλίας 38, Σύνταγμα !

Είσοδος ελεύθερη. 

Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε το link:

                         

http://issuu.com/teanyc/docs/_________

                         Δίδεται Βεβαίωση Παρακολούθησης